Gözlerin...
Baktıkça içinde kaybolduğum bir kuyu. Beni çağırıyor "Dur! " diyemiyorum. Ne ileri ne de geri, tam ortasındayım. Göz bebeklerinin içindeyim kömür karası. İnsanı uçurumlara sürüklüyor.Hani bazen durmak bilmeden yaşamak gerekir ya, öyle işte.
Belki 1 adım sonra yokum, belki de çok geride kalmışım...
Adını bile söylerken elimin titrediği sonsuz duygulara tanıklık eden kalbim. Sev onu, haykır. Bilsin tüm dünya !
Seviyorum işte...
En saf duygularla...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder